داستانک من

نقاشی فردا

boil — Thu, 24 Apr 2008 18:19:18 GMT

نقاشي فردا

جلوي آينه كه مي ايستم،قيافه ي ناراحت و بي روحم آزارم ميدهد،زير چشمهايم پف كرده،ديشب نتوانستم بخوابم،امشب حتما قرص ميخورم،يواشكي از قرصهاي بابا كش مي روم و به مامان مي گويم كه ويتامين خوردم،مامان هميشه ويتامين ميخورد.ما هميشه ويتامين داريم.قرص را كه بخورم صبح سرحال بيدار مي شوم و موبايل بيچاره مجبور نمي شود 2 دقيقه يكبار زنگ بزند و من فحش بدهم به تمام دنيا،و با مشت بكوبم روي بالش.

بعد از اينكه سرحال بيدار شدم،مي روم آشپزخانه و براي خودم نيمرو درست مي كنم و اينجوري تا ظهر كه غذاي كوفتي شركت را مي خورم مجبور نمي شوم چيزي براي خوردن بخرم و كمتر پول خرج مي شود و پولهايم كمي جمع مي شود تا كمتر كار كنم.

نيمرو را كه خوردم مي روم 1 ربع مسواك مي كنم و حتما زبانم را هم مسواك مي زنم تا دهانم بوي بد ندهد.بعد مي آيم جلوي آينه و از اين خط چشمهاي خوشگلي كه رحمتي و سهيل زاده مي كشند براي چشمهايم مي كشم. موهايم را هم چتري مي ريزم توي صورتم... بعد بجاي مقنعه مشكي،آبي گمرنگ سرم مي كنم.همان كه يكبار آقاي سمايي گفت: خانم ستوده اين مقنعه خيلي بهتون مياد ... و بعد من سرخ شدم اين را از گرمايي كه روي صورتم حس مي كردم فهميدم و بعد ديگر آن مقنعه را نپوشيدم.

لباسهايم را كه پوشيدم،هندزفري موبايلم را مي گذارم توي گوشم و سيم آن را از روي مانتو مي گذارم بيرون و موبايل را نمي گذارم توي جيب شلوارم تا همه بفهمند كه من دارم آهنگ گوش مي دهم و آبرويم جلوي كسي مثل آقاي سمايي نرود.مثل آن بار كه گوشي موبايلم را گذاشته بودم توي جيب شلوارم و هندزفري را از زير مانتو به گوشم گذاشته بود و كسي نمي فهميد كه دارم آهنگ گوش مي كنم،آقاي سمايي داشت مي رفت ماموريت و نمي دانست من دارم آهنگ گوش مي كنم تا بتوانم كار كنم بيچاره چند بار گفت خانم ستوده تا من فهميدم و آن گوشي هاي لعنتي را درآوردم و شنيدم كه مي گفت:امري نداريد و من گفتم نه امري نيست و بعد آقاي سمايي سرخ شد و من سرختر. از فرداي آن روز هر وقت او را مي بينم مي خواهم معذرت خواهي كنم ولي نمي كنم.

به مترو كه رسيدم،از پله برقي استفاده مي كنم.اصلا عجله اي براي زودتر رسيدن به مترو نمي كنم.آرام مثل خانم ها روي پله برقي مي ايستم و به پيشرفت تكنولوژي فكر مي كنم نه زودتر به قطار رسيدن.

به شركت كه رسيدم با حسن آقا احوال پرسي مي كنم و احوال بچه مريضش را مي گيرم.بعد مي روم داخل شركت و با همه احوال پرسي مي كنم.بعد مي روم توي اتاقم يعني اتاق من و آقاي سمايي و از او معذرت خواهي مي كنم و هردو به من مي خنديم و آقاي سمايي خوشحال مي شود و با من در مورد فيلمي كه ديروز ديده حرف مي زند و با هيجان در مورد آن توضيح مي هد و من با دقت به حرفهايش گوش مي كنم و سهيل زاده از حسودي خودش را مي كشد.

به آينه كه نگاه مي كنم قيافه ي ناراحت و بي روحم آزارم ميدهد.سريع سفيد كننده مي زنم مخصوصا روي جوشهاي بدتركيبي كه روي صورتم زده.بعد سايه قهوه اي مي زنم و ريمل و رژ ...نقاشي مي كنم تمام خستگي هايم را.

بي صبحانه بيرون مي زنم و از سوپر ماركت كوچه كيك و شيركاكائو مي گيرم و پله هاي مترو را يكي دوتا مي كنم و در اولين قطار خودم را جا مي دهم.به حسن آقا سلام مي كنم صدايم چيزي شبيه سوت زدن است: س لام. لام سلامهايم را نميشنوم و مي روم توي اتاق.آقاي سمايي سرش را بلند مي كند و لبخند مي زند. من لبخند نمي زنم و مي گويم:سلام.

***

جعبه قرص ها را جابجا مي كنم و مي گردم. بسته خالي قرصها براي من گريه مي كنند.يك مولتي ويتامين مي خورم و به تمام دنيا فحش مي دهم.

پ.ن:هندزفري رو به فارسي نمي دونستم.

داستان: نوبت من

boil — Wed, 26 Mar 2008 13:28:37 GMT

نوبت من

زن و مرد مدام با نوزاد كوچكشان بازي مي كنند.فكر مي كنم نوزاد پسر باشد.مادر پسر هر چند لحظه به در اتاق پزشك نگاه مي كند.مرد نگران است اين را از چهره مضطربش مي توانم احساس كنم.فكر مي كنم اگر امير رضا هم اينجا بود اينطور براي من نگران مي شد.اما نتيجه اش كاملا معلوم است نه هرگز.

روي صندلي جابجا مي شوم.عكسهاي روي ديوار مطب همه قديمي اند.از گوشه هاي پاره و زرد شده عكسها،مي توانم حدس بزنم عكسها احتمالا مال همان موقعي بوده كه پيرمرد پزشك كارش را شروع كرده. عكسها و ازمايش ها را كنار صندلي مي گذارم و كيفم را روي پايم .

نوبت زن و مرد است كه پيش پزشك بروند.هر دو بلند مي شوند.مرد پرونده را در دستش مي گيرد و زن بچه را.داخل مي شوند.آنها را قبلا هم ديده بودم. وقتي براي سي تي اسكن رفته بودم نوبت من قبل آنها بود.زن بيمار بود.مثل من.بعد از تولد نوزادشان متوجه بيماري شده بودند. من بعد از،بعد از اينكه از امير رضا جدا شدم.اين مرض سراغم آمد.سردردهاي شديد و...

هيچ وقت فكر نمي كردم،جدا شدن از امير رضا اينقدر راحت باشد و جدا ماندن از او اينقدر سخت.اما زندگي ادامه پيدا كرد تا اين بيماري.خوب مرگ پايان خوبي براي من است بهترين پايان.چقدر دلم ميخواهد چهره ي امير رضا را وقتي خبر مرگ من را مي شنود.ببينم.قيافه عاشقي بدون معشوقه ي قديمي اش.ولي خب چه فرقي برايش دارد.او حالا هم عاشق است.عاشق زن جديدش.

اوايل با شروع سردرد ها،كاملا عصبي و ناراحت بودم.پدرم چند ماه سردرد كشيد و بعد مرد.دكترها او را جراحي كردند ولي او زير جراحي مرد.حالا نوبت من بود كه بميرم.از خودكشي كردن بهتر است.خيلي بهتر. نعمتي است كه خدا به من داده است.

فكر مي كنم،حالا مي روم داخل اتاق،پيرمرد عكسها و آزمايشها را نگاه مي كند و مي گويد فقط 6 ماه مهلت دارم و با من همدردي مي كند.من از او تشكر مي كنم و بيرون مي آيم.

صداي مرد از اتاق بلند مي شود.

- تو دكتر نيستي ... حرف نزن... چي ميگي برا خودت ... مهتاب بلند شو بريم ... از اولم بهت گفتم اينجا نيايم ...

مرد در اتاق را باز مي كند و بيرون مي زند.لحظه اي صورتش و اشكهاي صورتش را مي بينم.زن به دنبالش از اتاق بيرون مي آيد.بچه گريه مي كند.زن از كنارم مي گذرد و به من لبخند مي زند!

زن و مرد از مطب بيرون مي روند.منشي پزشك صدايم مي كند.پرونده ها را به دست مي گيرم و داخل مي شوم.

پيرمرد چند بار و چند بار به عكسها به آزمايشها و به من نگاه مي كند.و مي گويد:

- خوشبختانه ...

boil — Thu, 20 Mar 2008 16:06:18 GMT

نوروز مبارک

داستانم آرزوست

boil — Thu, 28 Feb 2008 09:56:42 GMT

بعد این همه مدت سلام کردن واجبه! پس

سلام

خبر اول اینکه داستان ننوشتن من وارد سومین ماه شد! کم کم دارم به این نتیجه می رسم که یک چیزیم شده!

خبر بعدی هم اینکه در مسابقه داستان نویسی دانشجویان(دانشگاه شهید بهشتی) اسم من جزو (فارسی این کلمه؟ درستش چیه؟) ۵۰ نفر برتر شده! خوب برای من همینم خیلی زیاده.بلاخره یکی من رو کشف کرد! حالا اگه من نفر اول نشدم چه اهمیتی داره! من تازه دارم یاد می گیرم چهار دست و پا راه برم.

ولی همین موضوع هم باعث نشد که داستان جدیدی بنویسم.داستانی که جزو این برترینها هم شده مال تابستونه و توی همین وبلاگ هم هست(داستان پیش و پس).

خلاصه اینکه دلم برای داستانهای چرت خودم تنگ شده.

پ.ن:مراسم اعلام نتیجه اصلی ۲۵ اردیبهشت سال دیگه است! ( نمی شد همون موقع بگن؟ من تا اون موقع چکار کنم؟!!!)

اگر نفر آخر ديوانه شود ...

boil — Sat, 05 Jan 2008 08:36:18 GMT

همه از داستان خوششان آمده بود.داستان من در مورد خودمان بود.بچه هاي كارگاه در مورد آنها نوشته بودم.بهتر است بگويم در مورد مرگ آنها نوشته بودم.ما10 نفر بوديم كه دور هم جمع مي شديم و داستانهايمان را براي هم مي خوانديم. يك جمع صميمانه براي داستان خواني.موضوع اين بارمان وحشت بود.فقط به مرگ فكر كردم و نوشتم،مرگهاي وحشتناك و بد.براي تنوع شخصيتهاي داستان را اين 10 نفر انتخاب كردم .

پشت كامپيوتر مرگ انها را يكي يكي رقم زدم. 4 نفرشان كه خيلي صميمي بودند و هميشه باهم بودند با ماشين رفتند ته دره!آن هم بعد از كلاس! يكي از آنها نقد كرد آخر وسط تهران دره كجا بود؟ ... گفتم:حالا فكر كن بيرون از تهران بودند.

بعد از آن 4 نفر نوبت خانم رحمتي بود خانم رحمتي،خانم خيلي مهرباني بود و هميشه داستانهاي مرا دوست داشت براي او يك مرگ رومانتيك در نظر داشتم.در حالي كه مي خواست يك بچه را از وسط خيابان نجات دهد يك كاميون از رويش رد شد.خانم رحمتي از اينكه او را اينقدر قهرمان نشان دادم خيلي خوشش آمد. اما محمد مثل هميشه گير داد،گير اين بارش اين بود كه كاميون وسط شهر چكار مي كند.بعد مجيد جوابش را داد كه خوب شايد شب بوده ... به هيچ كس نگفتم كه مرگ خانم رحمتي در يك ظهر زيبا رخ داده بود.

محمد را خيلي خوب كشته بودم. بعد از كلاس دوست دخترش بهش زنگ مي زند كه برو گمشو ديگه نمي خوام ببينمت. محمد هم وقتي توي مترو بود خودش را انداخت جلوي مترو. يعني من خواستم كه خودش را بيندازد.

اول مي خواستم او را ببرم حمام.منظورم اين است كه او را توي حمام بكشم .خيلي احساساتي با كشيدن تيغ روي شاهرگش . بعد فكر كردم به خودش كه هيچ كاري نمي توانم بكنم،حداقل در داستانم حسابي اذيتش كنم. مترو بهترين راه بود.تنش بدجوري له شد . در واقع هيچ چيز ازش باقي نماند. ماموران مترو فقط زبانش را سالم پيدا كردند!

مجيد وقتي داشت از كوه بالا مي رفت پايش مي لغزد مي افتد توي رودخانه بعد توي رودخانه هي اينور و آنور مي رود تا سرش مي خورد به صخره ي بزرگي وسط رودخانه بعد آنقدر اينور و آنور مي رود تا هيكل مثل چوب كبريتش اندازه رضازاده باد مي كند.

مجيد گفت: ديگه نمي رم كوه !

مهتاب ناراحت شد و گفت: اين خيلي دردناك است كه آدم باد كند.يلدا گفت: تو باري چي ناراحتي تو را كه يك مار كوچك نيش زد و مردي.تو كه قرار نيست باد كني ... يلدا هميشه حاضر جواب بود.به خاطر همين او را خيلي سخت كشتم.يك نفر او را مي دزد و بعد از ان كارهايي مي كند كه به خاطر ان آدم را در ملا عام دار مي زنند.و آدم ها با موبايلهايشان از آن فيلم مي گيرند.همانطور كه آن آدم بده هي تاب ميخورد روي هوا ... آن ادم بده هي تاب ميخورد و مردم دستهايشان را با موبايلهايشان تاب مي دهند تا فيلمشان اكشن تر شود.هي تاب ميخوردند هي تاب ميخوردند ...

راستش از مهتاب خيلي خوشم مي آمد،وقتي به مرگ او فكر مي كردم،هيچ چيزي به ذهنم نمي رسيد.بلاخره، يك مار كوچك كه نيشش درد چنداني هم ندارد او را نيش زد. يكي از ان روزهايي كه خيلي حس نويسندگي بهش دست مي داد و همراه دوست پسرش به بيابانهاي اطراف تهران مي رفت تا مثلا بروند توي حس!

آن موقع كه مهتاب مرد آن هم جلوي دوست پسر دم اسبي اش خيلي ناراحت شدم،آخر عاشق و معشوق بودند.معشوق مرده بود و عاشق هيچ كاري نتوانسته بود بكند.فكر كردم اين مجنون بهتر است برود بيابان!و فكرم را نوشتم... و فكرم را نوشتم ... من نوشتم كه آنها مي ميرند ...من دلم خواست آنها بميرند .... من دلم خواست آنها بميرند ...من مقرر كردم كه آنها بميرند ... آنها مردند ... آنها مردند ... آنها مردند ... آنها مردند ...

***

دكتر مدادي برداشت و روي نوشته شروع كرد به كشيدن آدمكهاي متعجب و اخم كرده و ... ، به بيمارش فكر مي كرد.نويسنده بيماري كه هرچه مي نوشت به حقيقت مي پيوست.

او مي گفت باعث مرگ 9 نفر شده است اگرچه همه مي گفتند كه او داستان را بعد از مرگ اين 9 نفر نوشته بود خودش مي گفت من اين داستان را نوشتم و آنها مردند.اما هيچ كس حرف او را باور نكرد.همه به خاطر مرگ دوستانش به او تسليت گفتند و همه چيز تمام شداما بعد از گذشت چند ماه از مرگ دوستانش،جنون او را به آسايشگاه رواني دعوت كرده بود.

دكتر به سمت اتاق بيمارش رفت و در را باز كرد.انتظار داشت اتاقي درهم و برهم را ببينداما همه چيز خيلي معمولي بود.يك تخت يك ميز يك صندلي،گلدان حسن يوسف در گوشه اي از اتاق،پرده هاي آبي روشن، 4 عدد مداد كه روي ميز پخش بودند.

خبري از نويسنده نبود.دكتر به ميز نزديك شد و متوجه نوشته اي روي آن شد. خواست آن را بخواند كه صدايي از زير تخت گفت:

- دكتر براي يه بيمار خيلي بزرگ دارو داريد؟ اون هيچي نمي گه ولي بايد بهش دارو داد...

دكتر خم شد و خواست زير تخت را نگاه كند كه بيمار فرياد زد:

- خم نشو ... من نبايد تو رو ببينم ... شايد دلم خواست تو بميري ...

دكتر مي خواست بخندد. صاف ايستاد.مي دانست اگر خم شود،نمي تواند او را آرام نگاه دارد.به ميز تكيه داد و نوشته روي آن را خواند:

- اين همه آدم مي ميرن ... بچه ها كج و كوله بدنيا ميان ... اين همه آدم قتل عام ميشن ...اين همه اتفاق ... اين همه ... تو چرا ديوونه نميشي ؟ چرا؟ ديوونه نمي شي ...

پ.ن: یک عالمه داستان و نوشته برای نقد ... به همه سر می زنم ...

قلمهایم را در قلمدان بگذارم یا همان كفشهایم را آویزان كنم،یا نه ؟

boil — Mon, 03 Dec 2007 10:53:18 GMT

وقتی چند ماه بگذرد و نتوانی چیزی بنویسی كه حداقل خودت را راضی كند آن وقت است كه باید بی خیال نوشتن شوی ... این تصمیم من بود برای این پست ... ولی نمی شود ننوشت ... ولی از آنجاییكه داستانهای حال حاضر من خیلی وحشتناك و جوگیر دانشگاه و محیط آن شده است بیخیال گذاشتن داستانهای جدیدم شدم و یك داستان قدیمی را می گذارم ...

پ.ن:گرفتید چطور به زور گفتم من دانشجو شدم!

داستان زیر بازنویسی داستان چند روایت درباره زندگی است كه اردیبهشت امسال نوشته بودم و مرداد ماه همین امسال بازنویسی كردم.داستان در همین وبلاگ هست.آنهایی كه نسخه قبلی یادشان هست.اگر توانستند بگویند تغییرات مثبت بوده یا نه...

امتداد ...

مرد درحالی كه شاخه گل را مدام در دستش می چرخاند،به این فكر می كرد كه چطور می تواند به زن بگوید كه دوستش دارد.زن از دور پیدا شد.از كنار درختان سبز اقاقیا و بوته های گل سرخ و نیمكتی كه روبرویش مرد ایستاده بود گذشت.

روی نیمكت زن و مردی نشسته بودند،میان آنها دختربچه ای بود.دختر بچه به بادبادكی كه همراه نسیم به این سو و آن سو می رفت زل زده بود و با چشمانش دنبال نخ آن را گرفته بود كه بفهمد بادبادك مال چه كسی است.

نخ بادبادك به پسركی ختم می شد كه پشت پارك روی بامی ایستاده بود و بادبادك را هدایت می كرد. و مدام به این سو آن سو می رفت.

زیر بام در خانه،مادر پسرك با مردی هم آغوش بود و هر از چندگاهی با چشمان مضطرب به تلفن كه از برق كشیده شده بود نگاه میكرد.

تلفن مدام زنگ می خورد اما برای مردی كه پشت خط بود،مرد می خواست از پسرش بپرسد كه از بادبادك خوشش آمده یا نه،كه رییس مرد وارد اتاق شد و او مجبور شد تلفن را قطع كند.

رییس به مرد دستور داد كه به جای او جواب طلبكارش را كه پشت در بود،بدهد. رییس از دست طلبكارها عاصی شده بود.از دست خودش هم عاصی بود.

طلبكار پشت در ایستاده بود و در حالی كه دستش را روی ماشه نگه داشته بود به زندگی اش فكر می كرد كه چقدر راحت به خاطر سرمایه گذاری روی این شركت نابود شده بود و به پسرش كه به خاطر نبود پول در بیمارستان منتظر عمل بود.

بیمارستان خیلی شلوغ بود،مرد از پشت پنچره به زنش خیره شده بود و با هر جیغ زن لبش را می گزید و فكر می كرد به روز اولی كه همدیگر را دیدند.

مرد در حالی كه شاخه گل را به سمت زن گرفته بود به چشمان زن خیره شد و هیچ نگفت اما چشمان زن می خندیدند، دست مرد را محكم گرفت و با هم از كنار نیمكت عبور كردند.

دختر بچه هنوز به نخ بادبادك خیره شده بود و آن را دنبال می كرد،به این فكر میكرد كه اگر او بادبادك داشت نمی گذاشت به سیم برق گیر كند.

بادبادك پسرك به سیم برق گیر كرده بود و پسرك از كشیدن نخ خسته بود بادبادك را رها كرد و به سمت خانه رفت.

مادر پسرك در حالی كه از مرد خداحافظی می كرد در این فكر بود كه ایكاش تلفن را از برق نمی كشید،مرد حتما به بهانه حرف زدن با پسرك عزیزش به خانه زنگ میزد.

مرد در حالی فكر می كرد كه چقدر خوب است او جای رییس نیست.در را باز كرد.

رییس به آشپزخانه رفت،چاقو را برداشت،آستینش را بالا زد و چاقو را كشید.

طلبكار در كه باز شد چشمانش را بست و شلیك كرد.

پسر مرد...

مرد خندید،

نوزاد گریه كرد ...

پ.ن فرهنگی: نظرتان در مورد سریال چهل سرباز چیست؟ (خواهش می كنم آنهایی كه اطلاعات درست دارند و سریال را دیدند نظر بدهند)

پ.ن كتابی: از آنجایی كه حس می كنم در برابر این 30 نفری كه برای من نظر می گذارند مسئول هستم.و باید در برابر وقتی كه می گذارند و این وبلاگ را می خوانند،باید مطلبی از این وبلاگ برایشان سودمند باشد،تصمیم گرفتم این بغل را سودمند كنم و اولین نكته سودمندی كه می گذارم معرفی كتاب است.تا اگر كسی از داستان خوشش نیامد حداقل با یك كتاب آشنا شده باشد.(کیفیت عکس خیلی خوبه !)

پ.ن مادربزرگانه:دلبندم ،داستان می گذاری،خوب می كنی می ذاری،ولی به این هم فكر كن كه اگه داستان 100 تومن هم ارزش نداشت تكلیف اونی كه میاد داستانت رو می خونه چیه؟ به اون دنیات فكر كردی ؟ میخوای جواب وقت اون بنده خدا رو چی بدی؟ تو اصلن دین داری؟ تو ایمون داری؟....

پ.ن ورزشی: ورزش كیلو چنده!!!

پ.ن سیاسی: من غلط كنم پی نوشت سیاسی بنویسم!

پ.ن اقتصادی: خدا پدر و مادر این سایت دانشگاه را بیامرزد!

همه چیز همیشه برعکس است

boil — Wed, 24 Oct 2007 15:42:18 GMT

سوراخ بزرگ

زن همانطور كه روي ناخنهايش سوهان مي كشيد، ادامه داد: هوا خيلي گرم بود.

- چند سال اخير هوا خيلي ...

گوشي تلفن را روي گوشش جابجا كرد و گفت: فردا مياي؟

- سالهاي گذشته به اين صورت گرم نبود ...

ناخن انگشت سبابه دست راستش كاملا شكسته بود سوهان را روي آن كشيدو گفت: من نميام...

- به خاطر لايه اوزونه ...

ناخن درست نمي شد همانطور رهايش كرد و سوهان را روي ميز پرت كردو به سمت آشپزخانه رفت: تو مياي؟

- لايه اوزون سوارخش خيلي بزرگ شده ...

چاي ريخت و صداي تلويزيون را كم كرد. جواب داد: آره من دارم ميرم ...

- كارشناسها ميگن تقصير آدمهاست ...

كنترل تلويزيون را روي ميز گذاشت و گفت: ميگم من دارم ميرم كاري نداري ...

- آدمها باعث شدن اينجوري بشه ...

روي صندلي نشست و گفت:

- خدافظ

گوشي تلفن را كنار كنترل تلويزيون گذاشت. در حالي كه چايش را سر مي كشيد به اين فكر كرد كه مجري هواشناسي چرا اينقدر صميمي حرف ميزند و كانال تلويزيون را عوض كرد.

پايان

پ.ن:به اينجا سر بزنيد Marylein

پ.ن:تعداد دوستان زياد شده و وقت من كم ... همه چيز هميشه برعكس است! اگر دير كامنتهايتان را جواب مي دهم خوب جواب كه مي دهم !